Beste mensen,
Ik, Jeanne, schrijf jullie een briefje uit een heel erg nat Belo Horizonte. Het regentijd maakt zich waar. Het regent hier al lange tijd. Nadat wij, Liana Slats en ik, dinsdag 6 dec. zijn aangekomen hebben wij maar weinig droge of zonnige momenten meegemaakt, de temperatuur blijft wel ca. 25gr.c. Alles went zullen we maar denken.

Allereerst even berichten dat het goed gaat met Pater Gijsen. Hij heeft me verteld dat hij een long embolie gehad heeft maar zijn handelen is er niet naar. Hij is zowel ´s-morgen als ´s-middags op kantoor het houdt nog steeds de touwtjes in handen. Heeft wel de verplichting in de buurt van het convent te blijven en niet auto te rijden. Maar dat zal niet lang meer duren als hij op deze manier hersteld.

Ons welkom was zeer hartverwarmend. We werden op het vliegveld opgehaald door William, mededirecteur van Irmão Sol en Corrie, de zus van Pater Gijsen. Omdat ik jarig was gingen we direct naar Vida Nova, daar was een verassing, werd ons verteld. Helaas was ons vliegtuig een uur te laat, dus de verassing ging een klein beetje de mist in. Men had n.l. alle jongens van Vida Nova en Xangrila uitgenodigd voor het almoçar(middageten). Jammer voor de jongens die naar school of aan het werk moesten. De geste was natuurlijk erg leuk. Gaande weg werd ons duidelijk dat er een kleine strijd geleverd werd waar we gingen logeren. Zowel de jongens van Vida Nova, waar we vorig jaar gelogeerd hebben, als de jongens van Xangrila, ons eerder verblijf, vonden dat ze recht op onze aanwezigheid hebben. De computer was al in Xangrila, dus werd het Xangrila.

Om alle mensen de aandacht te geven die ze verdienden heb ik iedereen om 18.00 uur uitgenodigd in ons huisje. Om ca. 18.00 uur liep er een meisje. Ik vraag wie is dat? Niet in de gaten hebbend dat dit meisje één van de bewoners van het meisjeshuis is. Toen kwam er een hele sliert mensen binnen met een grote taart. Alle meisjes van het meisjeshuis en de jongens van Vida Nova kwamen op het feest. Naast ons is een bar snel frisdrank gehaald. Om 19.30 uur komt Tiago van Vida Nova, hard aanlopen want die wil ons wel even zien en dan snel naar school proefwerk gaan maken. Dit is toch een heel leuk onthaal!!!!! Je wordt er beetje verlegen van, zeker als je dan alle verhalen hoort. Het geeft je wel een gevoel van “goed er weer te zijn”. Als het lukt zal ik een foto meesturen maar ons internet gebeuren laat even op zich wachten.
De volgende dag hebben we naar de verhalen van de jongens geluisterd. Een aantal gaat het goed, anderen wat minder. De bewuste Jonathan, ons zorgenkindje van vorig jaar, is inmiddels door zijn moeder uit de jeugdgevangenis gehaald. (Moeder heeft net als iedereen, ook niets!!) Naar ik begrepen heb woont zij in een zeer slechte wijk. Helaas heeft hij het bij Irmão Sol verspeeld en is er geen weg terug voor hem, jammer. (Hij heeft met een mes onder zijn kussen geslapen om de educador aan te vallen. Die heeft het mes gevonden voordat het gebruikt werd. Jonathan heeft toen beslist om weg te gaan.)
Verder zijn wat jongens een eigen onderkomen aan het bouwen, zeer positief. Sommigen zoeken werk. Al met al een levendige bedoening.
Naast al deze bewoners hebben we ook al wat jongeren ontmoet, die zelfstandig buiten Irmão Sol wonen. Alexander kwam op straat achter ons aan hollen, Carlos kwam met kind op visite en morgen komt Abel. Vandaag zelfs Maximiliano gesproken die in Lisabon woont. Jongens hebben het gevoel dat de familie weer helemaal compleet is.

Zo zijn we dus weer helemaal thuis en gaan we ons op de Kerst voorbereiden. Voor deze jongens een zekerheid dat ze met Kerst allemaal welkom zijn. Het is het eerste wat ze vragen “zijn jullie met Kerst hier?”. Van Frei Mariano hebben we toestemming om de Kerst in Vida Nova te vieren. Daar hebben we meer ruimte en meer mogelijkheden, grotere pannen, meer gaspitten e.d.
Ze hebben de 1000ste kaars al bewonderd. Die steken we onze tijd om 14.00 uur aan. Bij jullie in Nederland 17.00 uur.

Degene die post versturen kunnen dit doen naar het kantooradres van Irmão Sol,
Rua Itamarandiba 215, CEP 30.710.360 Belo Horizonte, Brasil.
Mijn tel. is, vanuit Nederland 00.55.31.9753.0297. De beste tijd om te bellen is Ned. Tijd tussen 10.00/12.00 uur, bij ons 7.00/9.00 uur. of tussen 21.00/23.00 uur, bij ons 18.00/20.00 uur. Als ik onderweg ben hoor ik de telefoon niet omdat het op straat of in de bus zo´n herrie is.

Even melden dat onze gezondheid goed gaat. Op dit moment merken we dat we vandaag veel gelopen en zijn wat vermoeid. Ik loop wel op mijn wandelschoenen met een soort steunzooltjes, maar dat is hier geen probleem. Mijn complimenten voor therapeut Hans Bosse. Dit is even een eerste impressie. Later meer. Een ieder hartelijk dank voor het meeleven en meedenken vóór ons vertrek, geweldig.

Groetjes, mede namens Pater Gijsen, Liana Slats en Jeanne.

Inmiddels woensdag 14 december 2005.

Het blijft hier regenen. Het komt met bakken uit de lucht. Alles wordt vochtig. Heel vervelend. Nog vervelender is dat de administrateur het niet voor elkaar krijgt dat het waterleiding bedrijf het water komt aansluiten. We voelen ons een beetje watermanager.

Het water wordt n.l. afgesloten als er drie maanden niet betaald is. Toen dit huisje leeg stond heeft men waarschijnlijk het water af laten sluiten omdat anders de jongens het water van deze meter kunnen overhevelen naar hun waterbak en zij dus voor een laag maandbedrag veel water kunnen gebruiken.
Nu moeten ze dus voor ons iets doen wat eigenlijk niet mag. Inmiddels hebben de jongens voor de 4e keer bij de buurman de slang en trap gehaald. Dan kruipt er een in de nok van het dak en plaatst de slang er in. Daarna kraan open en 20 minuten wachten dan hebben we voor 2 dagen water. Voor de toilet vangen we regenwater op, dat hebben we genoeg. Door dit alles heen regelmatig naar kantoor gebeld of het verholpen kan worden. We krijgen begrip voor de mensen in Pakistan o.d. die helemaal niets, dan alleen regen en kou, hebben. Want als alles vochtig is wordt het ook koud en kil. ´s-avonds hebben we nog wat kaarsjes aan maar daar krijg je het huis niet droog mee. Voor de mensen hier is het ook een extreme regentijd.

Maar gelukkig hebben we ook nog andere bezigheden. Zaterdag met één van de organisators het Kerstfeest van a.s. Zaterdag doorgenomen. Leuk te zien dat deze jongens aan een stukje management bezig zijn. Voor het eerst de stad bezocht waar het verschrikkelijk druk was.
Zondag op verjaardagsfeest in het meisjes huis. Heel gezellig. De taartenspecialiste had nu twee taarten gemaakt. Één voor de jarige van de maand December en één voor Miriana die deze dag echt jarig was.
Gisteren, dinsdag, met Eric, een Ned. Braziliaan, weer een bezoek aan de Police Federal gebracht. Dat blijft ook iets van lange adem. De man wilde direct mijn visum verlengen maar hij zegt kom voor 18 jan. nog een keertje terug dan kan ik hem voor drie maanden verlengen.

Wel in de stad een geautoriseerde copie van mijn paspoort laten maken die vandaag verstuurd moet worden. Denk niet dat dit allemaal zomaar gaat want voor dit soort zaken heb je gewoon een dag nodig. Je komt met copien, vindt de ambtenaar niet duidelijk en maakt weer nieuwe. En maar betalen!!! Momenteel ben ik in de fase dat ik alles over me heen laat gaan, anders is het niet vol te houden.

Heel positief is dat we wel wat jongens gelukkig hebben zien worden. De bewuste Abel, de aidspatient, komt in januari bij ons wonen. De jongens heeft zichzelf, ook medisch, verwaarloosd sinds hij Irmão Sol verlaten heeft. Zag er verschrikkelijk uit. We zijn even boos op hem geweest en allerlei adviezen gegeven om zijn leven op de rails te houden. Inmiddels heeft hij zijn medicijnen opgehaald, de dokter gebeld en flink gedouched. Zo zie je dat, ook al zijn ze in leeftijd volwassen, deze jongens toch een srtimulans nodig hebben om goed voor zichzelf te zorgen. Het feit dat hij terug mag komen maakte hem zeer gelukkig.

Vanmorgen gehoord dat het weer bij in Nederland beter is als bij ons. Maar goed wij gaan nu tussen de buien door richting kantoor, waar we de zus van Pater Gijsen ontmoeten.

Allen heel veel groeten, nogmaals prettige Kerstdagen en tot weder, Liana en Jeanne.