• Werk - alsof je geen geld nodig hebt
• Dans - alsof niemand naar je aan het kijken is
• Zing - alsof niemand aan het luisteren is
• Heb lief - alsof niemand je ooit gekwetst heeft
• Leef - alsof het paradijs hier, op aarde, is.
• Journaal nr 2, maandag 2 januari 2006 - 14.00uur - Temperatuur 25 gr., bewolkt,
• Valuta koers 1,00 Euro = 2,77 Reais. (Jan. 2005 3,45 reais)
• Het buskartje is per 01-01-06 van 1,65 Reais gestegen naar 1,85.
• Het minimum loon is 300,00 reais per maand, netto ca. 240,00 reais.

Beste mensen,
Bovenstaand gedichtje ontving ik, als Kerstgedachte, via de e-mail, ik vond hem goed. Er zitten een heleboel wijsheden in die we mogelijk met elkaar kunnen gebruiken. Voor onze jongens hier is de eerste regel het belangrijkst. De rest gaat allemaal wel goed maar dat je van arbeid ook nog vreugde kunt beleven is voor weinig medebewoners te vatten.

Maar goed, allen een gezegend, vredelievend en goed 2006 gewenst. Veel dank voor de goede wensen die wij ontvingen. Nog niet alle wensen zijn beantwoord maar er wordt aan gewerkt. Er zijn vele kleurplaten onderweg en enveloppen met de groepsfoto. De meisjes werken nog aan 40 kaarten maar die zullen later verstuurd worden..

Iets over ons Kerstgebeuren:
Even terug naar 16 december. jl.. Irmão Sol heeft met alle kinderen een Kerstfeest georganiseerd. Erg Leuk, ik stuur een foto van de hele groep mee. We wilden aan alle kinderen een medaille met kettinkje te geven. De begeleiders hebben we een kaarsje gegeven met de mededeling deze 25 december om 14.00 uur aan te steken, gelijk met hun vrienden in Nederland. We scoorden wel, er zijn 96 medailles de wereld ingegaan. Vraag me niet aan wie? We dachten voor de kinderen maar het blijkt dat verschillende medewerkers vinden dat ze ook " recht" op een medaille hebben. Verkeerd ingeschat dus. Nu moesten voor onzen eigen jongens nog nieuwe kopen. Gelukkig kregen we korting, ze kosten ons 0,50 centavos per stuk, ca. 0,20 eurocent. Het leek of ze goud waard waren.

Het was een leuk feest. Er is ouderwets touwtje gesprongen met een heel groot touw, voor de kleintjes een soort poppenkast.. De groteren vermaakten de kleintjes. Heel leuk om te zien hoe de kleintjes hun eigen " grote broer of vriend" zoeken. Voor alle mensen een positieve ervaring.

Met de Kerst 24/25 dec. hebben we 2 logés gehad. Één kwam op 24 dec. en ontmoette de buurman, oud medebewoners van ons, die hem zei dat hij voor 20 reais op zijn verjaardagsfeest mocht komen. Die verdween dus net zo snel als hij kwam. Toen hij 24.00 uur nog niet terug was zeiden de jongens dat hij voor 20 reais ook kon blijven slapen en ontbijten. De volgende middag kwam hij vertellen dat hij het erg naar zijn zin gehad. Erg fijn voor iemand die weinig beleeft en een eenzaam leve leidt.

De ander (de aidspatient) liet weten dat hij kwam maar was er om 20.45 u. nog niet. Waarachtig, om 22.30 uur kwam hij als een klein kind de kerk in en kroop tussen ons in. Net of O.L.Heer zichzelf meldde. De bezoeker had de hele dag niet gegeten en zag er vermoeid uit.We worden wat harder dus medelijden hebben we niet meer met hem, moet hij maar goed voor zichzelf zorgen. Hij bleef en mocht in onze huiskamer slapen. Dat is natuurlijk ook een feest en dat vergoedt veel.

Tussen dit alles door hebben we voor een heleboel eten gezorgd. De Kerst heeft hier een ander karakter. De 24e begint men het liefst om 12.00 uur met een uitgebreid middageten. De kok, een educadoor, had wat tijd nodig om de kippenpoten te braden dus al het andere eten was gaar alleen de kip liet op zich wachten. Tussendoor wat gas problemen. Dit allemaal opgelost en om 14.30 uur aten we toch een heerlijke maaltijd, kip, rijst, bruine bonen, gemixt aardappelen met groenten, macaroniesalade en frisdrank. Frisdrank is een belangrijke bijdrage aan een feestmaaltijd.
Liana en ik zijn ´s-avonds naar de kerk gegaan om daarna het avondeten te gebruiken. Dit stond gelukkig klaar want anders kwam er nooit een eind aan. Iedereen eet het liefst alles tegelijk en op zijn eigen tijd. We hebben inmiddels de term ingevoerd "het is hier geen hotel". Als je aan de grillen van de jongens toegeeft staat er de hele dag eten op tafel. Maar het was Kerst, vrijheid, blijheid. Ze hebben allemaal een cadeautje gekregen, echte hollandse sokken en een medaille aan een kettinkje. Geweldig allemaal, vooral als er iets Nederlands bijzit.
De 25e hebben we zelf de kip gebraden en een aardappelsalade gemaakt. Één van de jongens vond het zo lekker dat hij opperde om een Hollands restaurant te beginnen.

Daarna, om 14.00 uur, moest de 1.000e kaars aangestoken worden. Toch een heel ceremonieel gebeuren, zeker toen er 4 Paters kwamen om de foto te maken. Zeker 500 mensen aan deze happening deelgenomen omdat men dit in Brazilië toch ook erg leuk vond. De foto staat op onze website. De kerstdagen hebben we dus 8 jongelui, en alles wat daarbij hoort, personeel dat vrij was enz., blij gemaakt. Alle dank aan de Tuttenclub en andere geldschieters, die mij vóór vertrek wat geld voor mijn verjaardag e.d. gegeven hebben. Het is goed besteed.Liana is de 28e naar Nederland vertrokken, heeft alweer gewerkt, geniet van de sneeuw en mist de regen die hier gevallen is niet.

Inmiddels een nieuw jaar begonnen. We hadden een huis vol, we sliepen met 14 mensen op het complex. De insteek was dat alle kinderen van Irmão Sol, groot en klein, ergens onderdak zouden vinden. Dat lukt niet altijd. Wij kregen dus vrijdag de 30e te horen dat er 4 uit huis Tremedal, twee uit Vida Nova te logeren kregen. Onze eigen bezoeker, de aidspatient had zichzelf al gemeld. Voor eten werd gezorgd. We merkten dat onze accomodatie niet gebouwd is voor zoveel jongelui. Er moest eerst een huisje schoongemaakt worden, vreselijk vies. De grote pannen waren handig, maar ons fornuis heeft gewone de gaspitten en niet van die hele grote. De bewoners van elk huis bereidden dus iets van het eten. We hebben ons weer tot kippenpoten beperkt, dat gaat het makkelijkst. Gezien het success van de Kerst was er weer macaronie en aardappelsalade. Toch wat oliebollen gebakken, ter weinig, allen kregen er maar één. De rest heb ik bewaard om aan bijzondere mensen uit te delen. Zo liep ik met wat jongens in de supermarkt inkopen te doen kregen wij van onze chauffeur een doos chocola in onze handen gedrukt, om ´s-avonds uit te delen. Dit zijn leuke ontmoetingen omdat deze man volledig in de gaten heeft wat er bij deze zgn. "grote" jongens speelt. Voor hem heb ik dus een oliebol bewaard uiteraard ook voor Pater Gijsen die ons nieuwjaarsdag bezocht.

Helaas kregen we de 31e ´s-avopnds het bericht dat er in het huis Tremdal was ingebroken en dat de jongens terug moesten om over hun huis te waken. Jammer, veel schade aangericht, de TV´s weg en de goede kleding. De oude kleding heeft de boef laten liggen.

Als je hier zo rond loopt komen er natuurlijk allerlei gesprekken en verschillende opmerkingn. Oude jaarsavond vraag er één: " waarom gaan we niet slapen?" Hem gezegd dat we het oude jaar afsluiten en overdenken. Mogelijk plannen maken voor het nieuwe jaar maken. Zegt de ander: Ik wil dit jaar graag een officieel werkboekje krijgen. Ik werk al 3 jaar en heb dit nog niet. Hij is 23 jaar en volgt op moment cursussen om in 1,5 jaar de hoogste vier klassen van de lagere school af te maken. Kun je je voorstellen wat voor een leven deze jongen achter de rug heeft. Zijn vader kent hij niet en als ik het goed hoorde woont zijn moeder in Salvador. Hij was helemaal verrukt toen hij op de TV het vuurwerk uit Salvador zag beginnen. (Ik vraag de jongens niet naar hun achtergrond. Als het te sprake komt luister ik, want ik wil ze niet uithoren. Op deze manier heb ik ook geen voor-oordeel.)

Zaterdagochtend vóór de Kerst zat er één zeer verdrietig op de trap. Ook ik wist dat twee jaar geleden in de Kerstnacht van 2003 zijn vrouw doodgeschoten was. Hij heeft toen in mijn huis gelogeerd. Ik vroeg hem hoe het ging? Toen werd het hem een beetje te veel. Het idée dat iemand wist waar hij mee zat was toch wel een speciale ervaring. Wat zitten praten en hem geadviseerd om vandaag, de 24e, in en om huis te blijven. Later ging hij het straatje opruimen en vegen. Dit zijn van die momenten dat je blij ben dat je aanwezig bent.
Deze jongeman heeft uiteraard niet zo´n hoge intelligentie maar het leven heeft hem ook niet mee gezeten. Hij woont vanaf ca. zijn 12e jaar bij Irmão Sol. Is getrouwd geweest. Zijn vrouw heeft 3 kinderen gebaard. Één, de oudste is uit ouderlijke macht gezet en is geadopteerd. De tweede is dood geboren de 3e is na 6 maanden overleden. Daarna Kerst 2003 is zijn vrouw in de Kerstnacht doodgeschoten om een niet afbetaalde schuld. Dat hier drugs meegespeeld heeft zal duidelijk zijn.

Zojuist (2 jan. 15.00 uur) komt één van de jongens(17jr.) van Vida Nova zijn spullen halen. Hij heeft hier gelogeerd en heeft lekker goed meegewerkt. Distancieert zich van jongens die lui zijn, drinken/drugs, niet naar school gaan en geen werk zoeken. Hij is zeer netjes en schoon. Ruimt alles op, staat zeer positief in het leven. De moeder van deze jongen is overleden toen hij twaalf jaar was. Van zijn vader weet ik niets. Moeder heeft haar 3 kinderen een stukje grond nagelaten. Hij komt regelmatig bij zijn oma en zijn broer, die al op het stukje grond wonen. Deze waren het weekend weg dus bleef ook hij bij ons. Oma heeft een foto van ons beiden. Hij vindt dat ik zijn Peettante ben en oma dus op deze manier hoogte blijft. Mogelijk ontmoet ik haar deze keer.
Hij is vanmorgen om 5.30 uur met de bus naar zijn werk gegaan en komt nu vrolijk thuis. Hij is ook regelmatig naar het huis van Vida Nova huis gelopen, ca 30 min. v.v., om de krant voor me te halen. Voor hem is waarschijnlijk een goede toekomst weggelegd.

Dit zijn de contrasten waarmee Irmão Sol te maken heeft. Je kunt nooit 100% helpen maar verschillende zijn toch aardig op weg naar hun toekomst. Interessant om hiervan getuigen te zijn.

Het is een lang verhaal geworden. Als jullie vragen hebben mail het me. Er zijn zaken die ik als gewoon ervaar en waar jullie mogelijk een aanvulling nodig hebben.

Allen nogmaals een goed 2006 en hopelijk tot mails. Groetjes Jeanne de Hoog.