• Journaal nr 3, woensdag 18 januari 2006 - 18.00uur - Temperatuur 33 gr.,erg warm.
• Valuta koers 1,00 Euro = 2,80 Reais. (Jan. 2005 3,45 reais)
• Het buskaartje is per 01-01-06 van 1,65 Reais gestegen naar 1,85. Het minimum loon is nog steeds 300,00 reais per maand, netto 240,00 reais. Hopelijk dat het bruto min. loon per februari stijgt naar 350,00 reais. Er wordt, door de politiek, hevig over gediscusieerd.

Beste mensen,

Inmiddels de Kerst en Oud en Nieuw achter ons gelaten alles een beetje in het gareel, voorzover dat hier mogelijk is. De scholen hebben grote vacantie dus beschikt iedereen over veel vrije tijd. Veel kinderen verblijven nog elders, ergo de huizen zijn niet overvol. Zie foto hiernaast van Kerstmis 2005.

De kinderen van het meisjeshuis, leeftijd ca. 8/15 jr, hebben vrijdag, 6 januari j.l. 40 kaarten gemaakt. In alle enveloppen zit een briefje met de vraag, hen een kaartje terug te sturen. Daarnaast hebben ze zelf hun naam en geboortedatum in de kaart geschreven. Dit alles was bedoeld vóór de Kerst maar dat mag de pret niet drukken. De sociale moeder heeft voor de kinderen die niet aanwezig waren zelf de kaarten geschreven. Een heel creatief gebeuren. Ik heb de kinderen zelf het laten uitwerken. Als de ontvanger de kinderen met hun verjaardag een kaartje wilt sturen is deze zeer welkom.

Éen Nederlandse familie had in één envelope voor alle kinderen een kaart gedaan. Voor hen ontbegrijpelijk dat dit zomaar uit de lucht komt vallen. Ze snappen niet dat deze familie waarschijnlijk de kaart van vorig jaar bewaard heeft met het adres. Een leuke ervaring voor hen.

De week erop heb ik met deze meisjes armbandjes gemaakt van scobydo touwtjes. Deze kinderen zijn gelukkig als er iemand komt om wat creativiteit met hen te doen. Ik ga ook alleen op uitnodiging. Zo ben ik dinsdag j.l. naar het huis Santa Monica geweest, jongens van 13/15 jaar. Daar hebben we ook kaarten gemaakt. Deze jongens willen hun creatie graag zelf houden, ook dat mag. Als je ziet wat deze jongens bedenken dan zie je echt het verschil met meisjes. De jongens willen zoveel mogelijk plakkertjes op één kaart, voor- en achterkant, binnen- en buitenkant. De meisjes willen het liefst een plakkertje en een verhaaltje. Met hen gaan we volgende week iets van papier-maché maken. Interessant want deze techniek beheers ik niet maar die beheert de social evader. Samen zijn we sterk.

Er lopen nog wat uitnodigingen maar door het gezeur met het visum ben ik eigenlijk veel dagen bezet. Momenteel heb ik een visum tot 10 april 2006.
De dagen zijn hier kort want in principe ga ik ´s-avonds de straat niet op. Nu wonen we dichtbij het huis van Vida Nova en de jongens die daar wonen brengen graag ´s-avonds even de krant. Voor iedereen dus gezellig en houden we wat kontakt.

Inmiddels heb ik een loge, Abel, de aids patient. Het is prettig als er ´s-nachts iemand in huis is. We hebben een leuke samenwerking. Ik zorg voor het eten en hij voor de afwas.
We onderhouden ieder onze eigen kamer en wassen zelf onze kleding. Het liefst wil hij dat ik ´s-morgens thuis blijf maar dat lukt niet altijd. Hij werkt n.l. van 13.00/19.00 uur.

We hebben ervaren dat de ochtend het meest geschikt is om met de kinderen iets te ondernemen. Dit houdt in dat ik vroeg op pad ga. Ze vinden het dan leuk als ik tussen de middag met hen mee eet. Dit is natuurlijk elke keer een discussie. Hoe kunnen, wij Nederlanders, nu zonder rijst en bruine bonen leven. Zij kunnen daar niet van buiten, liefst 2x per dag. Om 12.00 uur en om 19.00 uur.
Mijn huisgenoot heeft de gewoonte om ´s-avonds om 22.30uur te eten, daarna neemt hij zijn medicijnen en gaat slapen. Vandaar dat we ook een heel verschillend levens-ritme hebben. Dat mag de pret niet drukken.

Vanmorgen met Frei Feliciano een discussie gevoerd over "levensritme" en de oorsprong dat wij,Nederlanders, toch vrij georganiseerd en gecontroleerd leven.
Hij zegt "hier vraagt de moeder om ca. 12.00 uur aan het kind het honger heeft. Zegt het kind nee dan eten alleen diegene die honger hebben. De pan met eten blijft op het gasfornuis en iedereen die honger heeft eet op zijn eigen tijd". Op deze manier kweek je ook met je lichaam geen dagritme. Een ander voorbeeld was "het kind speelt met een autotje. Denk niet dat dit ´s-avonds opgeruimd wordt. Nee, dit wordt kapót getrapt en als er veel scherven liggen dan zal iemand dit wel in een plastic zakje doen en met de vuilniswagen meegeven".
Op deze manier begrijp dat je opruimen een synoniem is van sparen. Daarom hebben veel "arme" mensen ook niets en blijven ze arm. Daarom zeg ik de jongens "we eten allemaal tegelijk", het is hier geen restaurant.
En op vaste tijden eten ook een basis is van regelmaat, zowel voor het levenritme en constructie in je hersen en lichaam.
Daarnaast speelt ook het klimaat in Belo Horizonte en omgeving een rol. Hij zegy "In nederland moet men zich op de winter voorbereiden o.a. met kleding. Hier is het altijd redelijk weer, in juli wat kouder, maar ook dan kun je op straat leven. Allemaal zaken die bepalen dat wij vooruit denken.

Vorgie week vrijdag waren we op het sportkomplex de zaak aan het voorbereiden voor de zaterdag. Komt er een aanlopen, ik vraag ben je klaar met je schoonmaakwerk. Hij zegt ja. Ik geef hem een bezem in zijn handen om de zaal van het sportkomplex met mij aan te vegen. De kokking schiet in de lach en zegt "daar ben je Nederlander voor, die houdt niet van toekijken ne nietsdoen" . Ik zeg als je het maar door hebt. Spelenderwijs hebben wij de zaal aangeveegd want het is natuurlijk heel gezellig als iemand je tenen meeveegt.
Dit zijn wat overdenkingen over het ontstaan van armoe en dat dit niet zomaar is op te lossen. Het is belangrijk waar je wieg staat.
Met Frei Feliciano zijn we van mening dat deze kinderen wel gelukkig zijn en weinig zorgen hebben, zeker als er eten genoeg is. Dat is toch heel belangrijk.
Wij, Irmão Sol, proberen ze een beetje voor te bereiden dat de toekomst meer is dan "eten". Gelukkig vindt President Lula ook dat er veel aan onderwijs gedaan moet worden. Brasil zal groeien als er genoeg mensen onderwijs genoten hebben. Onderwijs betekend vaak "eten" en "werk", hoewel voor de ongeschoolde nog weinig werk is, maar dat zal komen.
Voorzover even wat belevinissen en overdenkingen van hetgeen ik hier ervaar. Voorlopig hou ik me bezig met wat creativiteit en wacht af wat de toekomst brengt.

Mede namens, Pater Gijsen, groetjes en tot weder, Jeanne de Hoog.