Mijn naam is Wender en ik ben 18 jaar. Vandaag wil ik jullie iets vertellen over mijn leven.

Op zijn zesde verkocht ik al snoepjes op straat samen met mijn broer Wesley, die toen 10 jaar was, om mijn moeder te helpen. Wij waren met z’n zessen thuis, mijn moeder en 5 kinderen, Paliana, Maicon, Walhace, Wesley em ik. Wij woonden in een kleine barak. Ik wilde mijn moeder altijd graag helpen omdat mijn moeder niet werkte en ook niet veel tijd voor ons had.

Toen ik 7 jaar was, leerde ik 3 jongens kennen, Diego, Diogo en Derson. Via hen leerde ik het straatleven kennen. Zij leerden mij hoe ik achterop de bus kon meeliften, lijm snuiven en vele andere dingen. Ik bleef steeds vaker op straat em wilde niet meer terug naar huis. Thuis was er veel ruzie, doden en veel ellende. Er was vaak ook niets te eten. Mijn 3 vrienden namen me wel eens mee naar een huis dat `Casa Nova` heette, het nieuwe huis. In de ochtend gingen straatkinderen daarheen om zich te wassen, ontbijten, kleren wassen etc. Ook werd daar aan theater en andere creative dingen gedaan. Een paar maanden lang ging il regelmatig naar dit huis en op een dag vroegen ze mij of ik mijn leven wilde veranderen. Ik zei dat ik dat wel wilde en op 17 september 1994 werd ik naar een boederij gebracht.

Deze boerderij was voor mij een zeer aparte plek, want ik was niet gewend aan een familie, mensen die daadwerkelijk om kinderen gaven. Kinderen die om wat voor reden dan ook geen liefde van hun ouders hadden gekregen. Ik moest wel erg wennen, want ik was niet gewend aan regels en discipline. Maar voor mij was dit de beste plek waar ik tot dan toe had gewoond. Ik heb 4 jaar op de boederij gewoond en heb daar vele goede dingen geleerd die ik nooit meer zal vergeten.

Na 4 jaar moest ik weg omdat ik 12 jaar was geworden en de rechter wees me geen nieuwe plek aan. Ik keerde terug naar de straat, vol met drugs en geweld die ik tot dan toe nog niet kende. Ik woonde in de wijk `Morro do Papagaio`, sloppenwijk, een zeer slechte wijk waar ik nooit meer wil wonen.

Het was op 27 februari, na een bewogen carnaval met veel drugs en geweld, dat god me een tweede kans op een beter leven gaf. Ik wilde zeker niet op de straat wonen, maar wilde ook niet terug naar de sloppenwijk. Ik kon tijdelijk wonen in een tehuis `Emaus`. Ik mocht 3 maanden blijven, maar niet langer omdat ik inmiddels al 14 jaar was en de gemeente liet daar geen kinderen toe ouder dan 12 jaar. Er werd bij vele tehuizen geïnformeerd, maar nergens was er meer plek.

Toen ben ik bij Irmão Sol terecht gekomen. Ik kreeg een gesprek met Frei Mariano (pater Gijsen). Frei Mariano is een persoon die ons zeer goed behandeld en met een open hart naar nos kijkt. Hij is altijd bereid ons te helpen, ongeacht het probleem. Na 1 week, op 17 mei 2000, kon ik terecht in huize Tremendal, een huis waar veel kinderen worden opgevangen. Tremendal is heel speciaal voor mij om verschillende redenen. Namelijk hier heb ik mijn huidige vrienden leren kennen, hier heb ik geleerd om school te waarderen em leuk te vinden, hier hebben mensen hun uiterste best gedaan om mij te helpen. Het was in Temendal dat ik ben wakker geschudt om te gaan leven, omdat het leven zo voorbij is. Hier ben ik mensen gaan waarderen en respecteren om wie ze zijn en omdat ze vaak anders zijn dan ik.

Vandaag, op deze avond, ben ik in een nieuw huis, met de gepaste naam `Vida Nova`, nieuw leven. En hier ben ik bezig met mijn derde kans om mijn leven te verbeteren. Ik werk overdag als medewerker in Telemarketing en `s avonds ga ik naar school, wat soms wel een beetje vervelend is.

In de komende twee jaar wil ik mijn middelbare school afronden. Hiervoor moet ik heel hard studeren zodat ik een zo groot mogelijk kans heb om mijn toelatingsexamen voor de Universiteit positief af te ronden. Ik wil graag naar de `Brasil Faculdade`, een faculteit voor de rijken. Ik heb 3 doelen in het leven, `mijn grote droom` ;
1. Journalisme studeren en een goede journalist worden
2. Mijn familie helpen, die mijn hulp hard nodig hebben, zeker mijn moeder die niet veel heeft.
3. Via mijn beroep, mensen helpen die verloren zijn in deze wereld.

Natuurlijk zijn dit doelen voor de toekomst, maar ik moet nu al beginnen met hieraan te werken om ze bewerkstelligen.

Goed, ik heb dit stukje van mijn leven verteld omdat ik een droom heb, die voor velen misschien geen waarde heeft maar voor mij is het heel veel waard. Ik droom ervan om journalistiek te studeren, een beroep te heben em mijn familie te helpen. Wie weet is zal dit niet mijn enige artikel zijn. Ik wilde ook graag van deze gelegenheid gebruik maken om alle mensen in Nederland bedanken, die hebben bijgedragen aan het voortbestaan, de glans en solidariteit die Irmão Sol heeft in Brazilië. Opdat Irmão Sol elke dag meer glans mag krijgen, niet alleen voor ons, die er nu wonen, maar ook voor degenen die na ons komen.

Veel dank en dat God u mogen beschermen.

Wender Rodrigues dos Santos
 

Gedicht van Wender Rodrigues dos Santos

Droom van een zomerse nacht

Er zijn mensen die zeggen
Alle nachten zijn dromen
Maar er zijn anderen die zeggen
Niet alle nachten
Alleen de zomerse
Maar uiteindelijk
heeft ook dit weinig belang
Wat daadwerkelijk belangrijk is
Zijn de nachten
De dromen
Wat de mensen altijd dromen
Op alle plekken
In alle jaargetijden
Al slapende of wakker

`Ik droom van een zomerse nacht`

Wender