Beste mensen,
Bovenstaande tekst ontving ik vlak voor we, Liana Slats, mijn zus Hellen en ik, 10 dec. j.l. vertrokken naar Brazilie. Het was wel toepasselijk. omdat we, zoals gewoonlijk, niet wisten wat er zou gebeuren. Het is atijd weer een nieuwe ervaring. Jongens die aan het ontwikkelen zijn, nieuwe jongens die elk hun eigen behandeling nodig hebben. We zijn gaan logeren in de repúplica Xangrila. Daar woonden 5 jongens, één is inmiddels bij zijn oma gaan wonen i.v.m. werk en studie. Twee zijn komende maar daar moet eerst financieel nog iets geregeld worden.

Daarnaast hebben we ook vee: twee Pitbull-honden, 4 kippen en helaas 2 ratten. We hebben getracht met de pitbulls om te gaan. Inmiddels is de afspraak gemaakt dat de honden overdag vast zitten en ‘s-nachts rondlopen. Dan blijft mijn deur toch dicht. De jongens vinden dit heel gewoon maar ik vind het voor de honden niet leuk. Zojuist gehoord dat de kippen vannacht hun eerste ei gelegd hebben. De ratten hebben hun beste tijd gehad maar we weten nog niet hoe we ze kunnen bestrijden omdat ze tussen de kippen lopen.
Inmiddels een geslaagd kerstfeest en afsluiting van het jaar achter de rug.

Veel kinderen gaan in deze periode naar familieleden, buren, vrienden o.d. voorzover deze aanwezig zijn. Ook na deze logeerpartijen blijven wat jongelui over. Al deze jongeren zijn gedurende deze periode welkom bij ons. Allen hebben op hun eigen manier van degelegenheid geprofiteerd. Heel gezellig als iedereen gelukkig is. Er kwam zelfs een verdwaalde jongeman (25 jr.) die ons van het allereerste bezoek kenden, echt een oudejaars ervaring. Typerend wat onze bezoeken een indruk hebben achter gelaten. Er zijn dan ook veel ervaringen uitgewisseld van het moment dat de jongeren voor de eerste keer met de “echte” Nederlander geconfronteerd werden.
Momenteel geniet iedereen van de (school)vakantie. Degene die vakantie hebben vervelen zich omdat hij/zij geen geld hebben om vacantie te houden. De anderen profiteren omdat ze schoolvakantie hebben.

Terug naar huis op 11 januari 2007!!!!!
Tussen alle bedrijven door hebben we Zé Costodio terug naar z’n familie teruggebracht. Met de bus, 4 uur heen en 4 uur terug. Deze jongeman is 5 jaar geleden bij Irmão Sol komen wonen. Hij is of dom, zwak, of héél slim, de meningen verschillen. Als iemand hem drugs aanbied zegt hij geen nee en is dan niet te handhaven. Hij gebruikt veel medicijnen om zijn hersens in gareel te houden. Vóór de Kerst is hij op de bus naar Huis gezet. De volgende dag was hij weer terug omdat , naar zijn zeggen, hij een vriend tegenkwam en met hem mee terug gereisd is. Zoals blijkt, niet de juiste manier om iemand af te leveren.

Het personeel en bewoners van Irmão Sol was er mee begaan. Vlak bij het huis Vida Nova, waar hij woonde, hadden buren wat geregeld voor hem. De een had een matras, de ander maakte onderdak, zodat hij zonder regen kon slapen. Nog weer een ander gaf hem een douche en eten. Voor Irmão Sol een onhoudbare situatie. Toen heb ik voorgesteld dat Corrie, de zus van Pater en ik weg zouden brengen. De Volgende dag is er veel geregeld en gebeld met de sociale dienst van het dorp waar hij vandaan kwam. Pater Gijsen vond het verstandiger dat er een educadoor meeging als vertegenwwoordiger van Irmão Sol.

De jongen was dolgelukkig. Hij kreeg een nieuw Nederlands T-shirt, nieuwe teenslippers. Zelfs een pilletje voor de busreis, want daar kon hij niet zo goed tegen. Voor allemaal een spannede reis. Zou hij vluchten of zouden we het eindpunt halen. De eerste drie uur heeft hij liggen slapen. Toe hij wakker was hadden we nog steeds een heel gelukkige jongen bij ons maar onze zorg bleef. Corrie heeft het laatste halfuur met hem zitten praten om hem toch maar rustig te houden. Aangekomen in Visoça bleek dat we op de goede weg waren. We wisten n.l. niet wat ons te wachten zou staan omdat we geen adres, geen geb. datum van de moeder, tante of enig famililid hadden. De dames van de sociale dienst kende hem en zijn hele familie, maar geen adressen.

Hij werd ontvangen als de verloren zoon. Ze namen direct de zorg voor hem over van Irmão Sol. Waren zeer dankbaar dat hij daar 5 goede jaren heeft gehad en dat hij zo goed uitzag. Mmen ondernam direct aktie. Eenmaal per maand krijgt hij een voedingspakket en zij gingen een soort uitkering aanvragen en werk voor hem zoeken. Één van de dames vroeg waarom hij 5 jaar gekleden gevlucht was. Ze hadden toen voor de volgende dag een afspraak en toen is hij niet meer teruggekeerd.

Één probleem was er nog: hij wilde, vanwege het slaan, niet terug naar zijn moeder maar naar een tante. De assistent sociaal op hem ingepraat dat zijn moeder inmiddels ook 5 jaar ouder en hij ook. Zijn kwam af en toe bij de soc. dienst vragen hoe het met haar andere zoon ging. Hij was haast zover om já te zeggen toen het bericht kwam dat moeder, half december, vertrokken is zonder een adres achter te laten. Daar had hij het emotioneel even moeilijk mee en liep naar buiten. De rollen waren dus omgedraaid. Zijn moeder wilde hem waarschijnlijk niet. Toen de Tante gezocht. Tante was in een andere wijk getraceerd maar was aan het werk. Er ging dagelijks een busje van en naar de wijk en dat busje ging om 16.00 uur.

Helaas konde we niet mee want er ging geen bus terug. De opmerking dat we terug met een taxi gingen werd lachend beantwoord: “er is daar geen taxi”. De dame van de sociale dienst, die ná zo`n dag werken onze vriendin werd, beloofde ons dat de mensen in het busje allemaal de Tante Ana kende en dat hij door één van hen daar afgeleverd werd. Het was voor ons wel even pijnlijk, we waren zo dicht bij het eindpunt en nu moesten we het overgeven.

Maar eind goed, al goed. We gingen weer, 4 uur, met de bus terug naar Belo Horizonte. Degene die ons op het busstaion ophaalde wist te vertellen dat Zé Costodio gebeld had en met Tante Ana erg gelukkig en dankbaar was. Daarna heeft hij nog 3 keer gebeld. Laten we hopen dat hij daar blijft en gelukkig is. We zullen hem met zijn verjaardag, 11 maart, wat kaarten sturen. Het was voor héél Irmão Sol een intsenief gebeuren en een les met hopelijk goede afloop.

Oude sokken goud waard!!.
Van 5 paar oude sokken kun je een leuke pop maken. Ze zijn hier als goud ontvangen. We hadden ze voor de kleintjes meegenomen maar de groteren waren helemaal verliefd. We hebben ze toen maar aan de liefhebbers uitgedeeld. Voor ons onvoorstelaar hoe deze (grote)jongens met de poppen omgaan. Mijn zus heeft er hier nog 15 bijgemaakt.

Inmiddels is ook hier de interesse voor oude sokken op gang gekomen. We hebben 15 paar sokken ontvangen om er drie poppen van te maken. Wender, 20 jr., heeft de pop mee naar z´n werk genomen en ook zijn collega´s willen er een hebben. Gevraagd of ze sokken willen inleveren en welke prijs ze ervor willen betalen, afwachten dus!!!!. De vraag bij de jongens is groot. Of we hen de komende weken zelf poppen kunnen leren maken zal nog blijken.

Project Paraioso (paradijs)
Dit is het nieuwste project van Irmão Sol. Aan deze jongens(12-18 jr.) wordt door de justitie voorgesteld om i.p.v. in de gevangenis een poosje in een instituut te gaan wonen waar ze begeleid worden om terug te keren in de maatschappij. Dat kan gedurende 3 tot 6 maanden. Op deze manier ontlopen ze een gevangenisstraf. Bij gebrek aan een thuisfront kunnen de jongeren eventueel doorstromen naar een huis van Irmão Sol.
Bij deze “moeilijke”jongens is, in het verleden veel misgegaan.

Het blijft toch altijd zoeken naar het moment van levenvreugde zonder drugs. Door aandacht, recreatie en sport kun je hun hersens beter in het gareel krijgen. Het besef dat het leven meer is als drugs en de straat dringt bij verschillenden erg slecht door.
Zojuist met deze jongens gegeten. Ik heb ze een bestudeerd. Sommigen zijn echt ondeugend, anderen zijn dom, andere tonen een onverschillig gedrag. Ik heb respect voor deze begeleiders. De assistent sociaal zei ook dat ze ogen en oren over haar hele lichaam nodig heeft. Ik kan me er iets bij voorstellen.

Onderwijs.
Dit blijft een belangrijk onderwerp. Je vraagt je af hoe iemand leeft en geleefd heeft als hij niet verder als de vierde klas van de basisschool is gekomen. Hoe ouder ze zijn hoe moeilijker het is om die leerjaren in te halen. De psychologie-student Wender staat te trappelen om weer te beginnen. Na eerst zesmaanden journalistiek gestudeerd te hebben is hij overgestapt naar de psychologie. Begin februari begint hij aan de tweede periode van 6 maanden. Hij heeft goede examens afgelegd en veel complimentjes van de docenten gekregen. De vacantietijd heeft hij gebruikt om zijn engels verder te laten groeien. Deze jongen krijgt een kans en neemt hem ook. Je ziet hem dan ook snel ontwikkelen.

Ik neem er mijn petje voor af. ´S-morgen om half acht met de bus naar zijn werk, ´s-avonds college en om 23.30 uur met de bus terug. Zo´n jongen verdient in de toekomst een goede baan. Het weekend moet hij zijn kleren wassen en het huis schoonmaken en natuurlijk studeren, knap hoor!!!. Gelukkig heeft hij ook de gaven om nog over zijn medebewoners te waken en hen bij arbeidsproblemen te adviseren.

Management.
Als er veel personeel loopt dan zie je natuurlijk ook veel verschillende mensen. Je haalt er de mensen uit die gestudeerd hebben of aan het studeren zijn. Er is ook een groep die in hun baantje gerold zijn of zich er in gewrongen hebben. Helaas ervaar je dan ook hun tekortkomingen. Je kunt mensen niet verwijten dat ze de kennis niet hebben als ze er niet voor geleerd hebben.

Afgelopen week ben ik heel voorzichtig een managementcursus gestart. Als studieboekje gebruiken we het boekje van Anseln Gruns “ bewust leiderschap“. Na de eerste les zei de student “ik heb vergadring met de educadoors, nee, we zijn leiders.”. De eerste les heeft hij dus begrepen.We hebben de komende week weer een uurtje gepland. Hij ging dansend terug naar zijn werk.

Zo ga ik dus nog even door.
De kinderen van het meisjeshuis maken weer kaarten, willen een beetje handwerken.
Met jongeman van Casa Tremdal ga ik kaarsen kan kopen om ze te versieren. Men wil ook hier de verkoop starten. Een bezoek om kaarten te maken ligt er ook van de andere huizen. Helaas kan ook ik maar een ding tegelijk.

Weer en temperatuur.
Dat is net als in Nederland vreselijk. We hebben enorm veel regen gehad. Grappig is dat de jongens liever regen hebben dan een hoge temperatuur van ca. 38 gr. Gelukkig kan niemand het weer regelen dus krijgen we daar geen ruzie over.

Iedereen, ook namens Pater Gijsen, veel groeten. Jeanne.

Zé Costodio terug naar zijn familie.