Zo’n twee maanden later liep ik in Italië van Pavia naar Santa Cristina in de buurt van de Po-vlakte. In mijn gidsje stond een telefoonnummer van de plaatselijke parochie waar een pelgrim kon overnachten. In mijn Italiaans, geleerd op de 50+ dagschool, belde ik naar de pastoor. Helaas, door werkzaamheden was er geen mogelijkheid om te slapen. Even wist ik niet meer hoe ik verder moest. Ik ging een broodje eten bij een beeld van Padre Pio, heilig verklaard in 2002, en sprak: “Nou Padre nu loop ik echt vast.” Drie tellen later stopte een dame en sprong van haar fiets en vroeg of zij mij kon helpen. Ik vertelde mijn verhaal en zij sprak boos. “In het jubeljaar 2000 sliepen hier diverse pelgrims en nu kan het opeens niet meer.” Ze nam de mogelijkheden met mij door en wees mij de weg naar Castel S. Giovanni. Aan deze plaats had ik nog niet gedacht. Het lag wel 13 km verder, maar haar tip gaf mij vleugels. Tegen half negen ’s avonds, ik was inmiddels de brede Po overgestoken, bereikte ik mijn pleisterplaats. Er stopte een auto en een jonge gast nodigde me uit om in te stappen. “Ik ben er al” zei ik, “maar ik zoek een goedkoop hotelletje.” “Die weet ik wel” en via smalle straatjes reed hij me naar een twee sterren hotel. Op mijn kamer stond een levensgroot televisietoestel en ik was precies op tijd voor de voetbalwedstrijd Nederland Duitsland. Waarom Van Hooydonk zo laat is ingezet zal ik wel nooit begrijpen, maar ja daarom is Advocaat bondscoach en ik pelgrim.
Dagen later ergens in Italië begon het te stortregenen. Ik had geen regencape en zocht een plek om te schuilen. Opeens stopte een auto en een geestelijke stak zijn hand uit het portierraampje. Zwijgend gaf hij mij een paraplu en gaf weer gas. Als een “Deus ex machina” kwam hij en verdween weer. De paraplu staat nu bij mij in de gang.
Pas op voor wonderen, want zij bestaan!

Vaya con Dios,
Jacques Schiferli