Langs deze weg probeer ik jullie een indruk te geven wat onze bezigheden zijn in Belo Horizonte.
Allereerst moesten we na aankomst even aclamatiseren. We logeren, voor het eerst bij Amilton, die momenteel alleen in een huisje woont.
Degene die bij hem woonde, woont nu zelfstandig. Deze jongen studeert en heeft twee banen. Dit alles gaat gepaard met vallen en opstaan.
Onze huisgenoot is zo blij met onze visite dat hij van gekkigheid niet weet wat hij doet. We zijn bij hem te gast en hij wil ons verwennen maar dat willen we juist niet. Amilton valt onder de categorie "dwarrel" . Met zijn gedrag heeft hij het gebracht tot schoonmaker. Dat kan hij gelukkig goed. Hij werkt per dag 12 uur en is dan de volgende dag vrij. Op deze manier maakt hij de week vol. Hij is wat dominerend maar dat neem ik hem niet kwalijk, anders had hij, met dit stel hersens, niet overleefd.

We zijn aan het proberen om een aantal jongens, die in de gevangenis zitten, te bezoeken. Daar hebben we onze handen aan vol. Inmiddels zijn we al 2 maal in de gevangenis geweest maar hebben nog niemand ontmoet, wel drie assistenten sociaal. Het kost veel energie omdat je goed wil luisteren en dat het uiteraard geen aapjes kijken is. Men vraagt dan ook regelmatig of je non bent? Men begrijpt niet dat je zo´n jongen, die nooit bezoek krijgt, ook een bezoekje gunt. Het raakt me wel dat ook een aantal medewerkers niet begrijpen dat je iemand, die nooit bezoek krijgt, ook een bezoekje gunt.

Gelukkig hebben we inmiddels een Ned. man gevonden die regelmatig mensen in de gevangenis bezoekt. Helaas kunnen we hem momenteel niet bereiken omdat hij buiten de stad is.
Zaterdag toch een medewerker ontmoet die ons idee voort wil zetten. Ook hij is van mening dat dit soort jongens ook iets verdient. Het kost wat energie maar we komen stap voor stap verder. Al ontmoeten wij ze niet, als ze in de toekomst maar een bezoekje krijgen.

Verder hebben we al veel oud bewoners gezien. Men denkt echt dat ze het ruiken dat wij er zijn. Donderdagmiddag kwamen er twee tegelijk. Dan voelt men zich toch verbonden met elkaar. We hebben nog wat uitjes op ons programma staan maar je weet maar nooit of het door gaat. Men is niet zo punctueel. Die naam hebben wel de Hollanders. Als je om 10 uur opgehaald wordt moet je niet pas om 11.00 uur komen. Een kwestie van gewenning.
Zaterdag j.l. is het kerstfeest geweest. Ook hier zie je verandering. Men had een aantal luchtkussens ter beschikking gekregen, erg leuk maar met 36gr.C. kan men zich wat anders bedenken. Nu bleef het zwembad dicht, jammer dus. Er waren ook wat scholieren die in de bediening zaten. Wat men vergat is, dat de kinderen van Irmão Sol helemaal niet bediend willen worden. Eten ga je gewoon halen, eerst in de rij staan enz.

Voor beide partijen een nieuwe ervaring. De Scholieren speelden ook wat spelletjes met de kinderen maar tegen de concurrentie van de luchtkussnes kun je niet op. Het eten was goed en genoeg voor ca. 120 mensen. Voor iedereen ijs toe. Uiteindelijke heeft het feest tot ca. 15.30 geduurd en dan is iedereen het wel zat. De kinderen worden chagereinig en moe.
Zojuist, maandag 18 dec. gehoord dat de kerstman nog is geweest met een cadeauje voor alle kinderen. We zijn dus te vroeg vertrokken en hebben deze fase gemist.
De groepsfoto hebben we wel maar niet alle kinderen willen op de foto. Ook hier is een ontwikkeling gaande. De achtergrond van deze kinderen is soms zo triest dat ze niet willen dat iemand hen herkent.
Woensdag 8 december heeft Minas Gerais een vrije dag. Dan is het feest van Maria Onbevlekte Ontvangenis. Op die dag werd gevierd dat 50 jaar geleden de Fraters van Tilburg hun intrede deden in Belo Hortizonte. Momenteel is er een college/school, een kindercrêce, een gelegenheid voor naschoolse opvang waar de kinderen extra les krijgen. Een aantal kinderen van Irmão Sol geniet daar ook van. De kinderen gaan maar een halve dag naar school en kunnen dan op de ´casa de apojo (naschoolse opvang) wat extra les krijgen. Deze kinderen zijn ook duidelijk meer ontwikkeld. Dat merk je snel, ze hebben meer verantwoordelijkheid, zelfvertrouwen en zijn zelfstandiger.

Onze uitnodiging om op 1e Kerstdag om 14.00 br,tijd en om 17.00 uur Holl.tijd, een kaarsje aan te steken wordt hier duidelijk anders vertaald. Men denkt dat iedereen om die tijd naar Irmão Sol moet komen om het kaarsje aan te steken. Dit noem ik maar cultuur verschil. Na wat uitleg vindt men het wel een leuk idée en zal men er zeker aan deelnemen.
De jongens vroegen nog waar ze een kaarsje konden kopen. Zo zie je maar hoe simpel het soms is, je moet alles uitleggen.
Aanstaande zaterdag, 18 december, wordt het personeelsfeest gehouden. Het peroneel brengt waarschijnlijk hun echtgenote en/of familie mee. Er wordt veel ingekocht.voor de barbeque. We verwachten er minimaal 100 man. We hebbben beloofd het verschil tussen de begroting en de te verwachten kosten bij te betalen, ca 80 reais Moet m.i. kunnen.
We hebben nog een cadeautje voor hen bij ons en die zijn vanuit Nederland gesponsord. Dus is de bijdrage aan het personeelsfeest te overzien. We zullen proberen daar een groeps-foto van te maken. Je mag toch aannemen dat het personeel niets te verbergen heeft.

Zondag staat er nog een uitstapje met de jongens, waar we bij wonen, op het programma. Hoe dat afloopt blijft een verassing. Je weet nooit wie er wel en niet meegaan of meemogen. T.z.t. zal ik het verslag sturen. Het blijft lachen met deze jongens, al zijn het soms net kinderen met een klein, en teer, hartje.
Allen fijne Kerstdagen, denk aan de jonge mensen van Irmão Sol en steek 25 december een kaarsje voor hen aan, Zij hebben jullie zegen nodig!

Veel groeten, vrede en alle goeds, mede namens Frei Mariano, Liana en ik, Jeanne.