Opgesteld door Jeanne de Hoog-van Steen.

Wij wilden deze jongens bezoeken omdat zij bij Irmão Sol gewoond hebben. Zij kennen mij, Jeanne de Hoog. Wij hebben een stuk leven gedeeld, wat m.i. een vruchtbare periode in hun leven is geweest. Liana Slats heeft een aantal jaren, jaarlijks, een bezoek gebracht aan Irmão Sol.
De jongens die gewoond hebben bij Irmão Sol kunnen een steuntje in de rug gebruiken van mensen van Irmão Sol, omdat zij verder geen binding met familie o.d. hebben.

Maandag 6 december 2011 kregen wij de toezegging dat de chauffeur Binho ons dinsdag 7 december de hele dag te dienste zou staan. Dinsdag 7 december gingen we ’s-Morgens eerst naar een kantoor van de politie civiel; waar alle gevangenen geregistreerd staan. Daar wij geen protocol(opdrachtbrief) bij ons hadden moesten wij deze brief op het kantoor van Irmão Sol halen en naar een ander gebouw gaan.

Terug op kantoor had Antonio (coördinator) inmiddels contact gehad met de gevangenis ass.soc. Gema, van Paulo Cesar de Lopes, nacimento ?? nu 26 jaar (broertje van Alexandre).
’s-Middags hebben wij haar bezocht. Ze was zichtbaar geëmotioneerd dat wij kamen.  Een week geleden had ze Paulo nog in tranen omdat niemand naar hem omkeek. Helaas kon ze hem niet halen omdat hij erg ver weg was.

Zij ging 8 dec. met vakantie tot 28 dec. en vroeg of ik mijn vlucht kon verzetten. Dat wilde ik niet. Zij vroeg een andere ass. soc. Ana Lúcia of zij de afspraak voor vrijdag 10dec. wilde regelen en begeleiden. De afspraak werd vrijdag 10 dec. 10.45 uur in haar kantoor.  In verband met de veiligheidsmaatregelen moet je 10.15 uur aan de poort zijn omdat men 30 min. nodig heeft om je in te checken.

Er kwam een andere ass.soc. Gislayne, die Gustavo kende. We mochten voor hem direct een afspraak maken voor dinsdag 14 dec. 13,45 uur. We moesten deze afspraak dinsdagochtend om 8.00 uur bevestigen, zodat zij wist dat we kwamen. Vrijdag 10 dec. ging Welbert met ons mee, maar wilde niet naar binnen i.v.m. registratie.. Eenmaal binnen vroeg Ana Lúcia voor wie wij kwamen? De sleutel van haar kastje was afgebroken en kon zij verder niets doen. In mijn tas, die in bewaring gegeven was, had ik wel div. gegevens die ik van Gema ontvangen had. Terwijl we naar mijn tas liepen vertelde Ana Lúcia dat het makkelijker was om een gezamenlijke afspraak te maken waar Frei Mariano ook bij kon zijn.
Oké, vrijdag 17 december om 15.00 uur zou de reünie plaatsvinden. Inmiddels was het 12.00 uur en dacht ik “de volgende smoes is dat ze moeten eten enz.” Omdat Paulo niet wist dat we kwamen leek het me beter om de afspraak van vrijdag te bevestigen en het verder af te wachten. De uitnodiging klonk zeer ontvankelijk. Ik wist dat Frei Mariano ook graag mee op bezoek wilde.

Dinsdag 14 dec. zou Welbert om 8.00 naar Gislayne bellen om de afspraak te bevestigen maar was dit vergeten. Gislayne kun je alleen bellen als ze in kantoor is. Wanneer ze zich binnen het gevangenis complex bevindt is er geen telefoonverkeer mogelijk. Van Welbert hoorde we niets en hebben toen Corrie Gijsen ingeschakeld. Die kon ons om 13.00 uur bevestigen dat wij bij Gislayne, om 14.00 uur welkom waren. We zaten al in de bus die er ca. 1 uur over doet.

Vlak voor de gevangenis werden alle auto’s en bussen, met pistool in de aanslag, gecontroleerd. Toen wij om 14.00 uur bij Gislayne waren kregen wij te horen dat alle bezoek e.d. is ingetrokken i.v.m. drugs, vluchtpogingen enz. Ook zij en Ana Lúcia, die we in haar kantoor bezochten, vonden het vervelend. Mijn argwaan groeide!! Ik vroeg of zij het prettig vonden dat wij deze jongens wilden bezoeken. Ik kreeg een zeer positief antwoord. Ze zeiden: “Het is goed als de jongens een referentie hebben”.
Uiteindelijk bleef onze afspraak voor vrijdag 17 dec. nog over. Met Pater Gijsen zouden wij de jongens, na elkaar, ontmoeten. Men was van mening dat 5 jongens tegelijk een groot risico was. We konden vrijdag om 13.00 uur bellen of de afspraak om 15.00 uur door kon gaan.

Vrijdag 17 dec. konden we dus om 13.00 uur bellen. Welbert belde om 12.55 uur maar dat was te vroeg, hij kon om 13.30uur terug bellen dan kon hij Gislayne spreken. Vanaf 13.30 uur kreeg hij steeds geen gehoor. Om 14.00 uur kreeg hij, van Gislayne, te horen dat zij niet wist waar de jongens waren, mogelijk gevlucht of overgeplaatst.
Hij zei haar dat wij al drie keer geweest zijn, zonder resultaat. Hij vroeg haar waarom dit niet eerder aan ons is gemeld? Helaas werd het gesprek verbroken doordat de batterij van de telefoon leeg was.

De medewerkers van Irmão Sol zeiden dat de jongens niet gevlucht kunnen zijn. Het eerste wat zij doen is naar het kantoor van Irmão Sol gaan om geld, kleding en eten te halen.
Aan deze mededeling werd dus getwijfeld.

Welbert heeft ’s-middags verschillende keren gebeld maar de telefoon bleef in gesprek. Een vreemde ervaring. Voor ons blijft de vraag hoe het mogelijk is dat medewerkers ons, en zichzelf, bezig kunnen houden zonder een resultaat in het vooruitzicht te hebben. De medewerkers van Irmão Sol werden bevestigd in hun ervaring, dat men inderdaad geen medewerking krijgt van het gevangenispersoneel, wanneer men een jongen wil bezoeken. Het meest triest vind ik het voor deze jongens. Het zijn allemaal jongens die, naar ons is bevestigd, nooit bezoek krijgen.